Permanentnie głową w mur

Podczas codziennych treningów wielokrotnie marzyłam o tym, żeby swoje odczucia natychmiast notować Próbowałam wiele razy, ale nie potrafię pisać o koniach tak, jak czuję że powinnam. Za każdym razem wychodzi jakiś pseudo-inteligencki bełkot przekładany warstwami infantylnej miłości do koników. Trudno. Wychodząc na przeciw mojej wewnętrznej potrzebie - zaczynam pisać, a efekty niech sobie będą mierne. Na wstępie chcę zaznaczyć, że zdaję sobie sprawę, że jestem niemalże laikiem z olbrzymimi ambicjami i równie wielkimi brakami w umiejętnościach jeździeckich, psychologicznych, trenerskich i co ino. TRUDNO. Moje żałośnie małe poczucie własnej wartości nie będzie pomocne, ale chcę i zmierzam do tego by być dobrym jeźdźcem i wspaniałym opiekunem moich koni. Cel ambitny, a środków niewiele. 

Obserwując środowisko jeździeckie łatwo dojść do pewnego wniosku: nie wystarczy koni kochać - trzeba je kochać rozsądnie. A żeby kochać rozsądnie potrzebna jest nam szeroka wiedza. Zajmując się końmi zawsze stoimy przed jakimś murem, a gdy uda nam się zburzyć jeden - natychmiast pojawia się następny. Czasem wystarczy jedna, świadoma jazda, a czasem mur rozbieramy cegła po cegle, klnąc jak szewc już mniej więcej w połowie. Do tego trzeba przywyknąć, albo nigdy nie staniemy się lepszymi jeźdźcami dla naszego konia. Jeśli stwierdzimy, że jakiś mur nam generalnie nie przeszkadza - to czeka nas jeździecka hibernacja. Na pocieszenie: rozbieranie murów potrafi być bardzo pasjonujące. To mnie chyba najbardziej wciąga. Dróg jest bardzo wiele: szkolenia, książki, trenerzy, konsultacje... No tak, ale pieniędzy (na ogół) brak. Wiedzę zdobywam więc bardzo powoli, ale może to i dobrze: każdy nowy kęs informacji przeżuwam bardzo dokładnie i analizuję z każdej strony. I nagle okazuje się, że zdjęłam kolejną cegłę z muru - nawet nie wiem kiedy. Otwartym na wiedzę, znudzonym i bardzo bogatym oszołomom - bardzo polecam konie i jeździectwo. No jest co robić!